Ginnegappen

LET OP; Dit bericht kan als schokkend worden ervaren of een trigger bevatten. Heb jij na het lezen van dit artikel vragen of gedachten, of ken je iemand die hier mee rondloopt? Neem dan contact op met een huisarts of crisisdienst. 113 Online is bereikbaar via chat of telefoon.

Er zijn twee versies van mij. Eén die je ziet. En eentje die je niet ziet. De eerste maakt grappen. De tweede slikt pillen. Soms tegelijk met de eerste. Hieronder mijn achtergrond.

Welke versie zie je?

De versie die je kent lacht veel. Maakt flauwe woordgrappen bij de koffieautomaat. Ontwijkt als je vraagt hoe het gaat. Die versie functioneert. Draagt schone kleren. Heeft zijn haar gedaan. Nou ja, dat laatste is een beetje een leugen. Maar je snapt het idee. Die versie is er altijd. En die versie wil je zien. Want die versie is leuk. En gezellig. En makkelijk in de omgang.

De andere versie staat om kwart over zes naast het bed. Niet omdat-ie dat wil. Maar omdat er een wekker afgaat die zegt: medicijnen. Die versie pakt een krat uit de keuken dat er als een apotheek in miniatuur uitziet. Pillen voor de bloedsuiker, voor de bloeddruk, voor de ogen, voor het hoofd. En die versie slikt ze allemaal. Zonder morren. Want die versie weet dat het moet. Dat het helpt. Dat het nodig is om te kunnen blijven functioneren. Om versie één te kunnen zijn.

Bijna niemand ziet die versie, ookal schemert die soms door in de grappen. En dat is ook logisch. Want die versie is niet leuk. Die versie is niet gezellig. Die versie is niet makkelijk in de omgang. Die versie is een last. Voor mezelf en voor anderen. Die versie is er alleen maar om te zorgen dat versie één er kan zijn.

En dat is ook logisch. Want als je mij tegenkomt in de supermarkt, dan zie je een man met een mandje. Misschien iets te lang starend naar de ingrediëntenlijst van een pak crackers. Maar verder? Niets aan de hand.

Een heel team op de achtergrond

Toch loopt er op dat moment een heel team op de achtergrond mee. Als mijn leven een film was, dan liep de aftiteling al twintig minuten. Huisarts. Internist. Oogarts. Neuroloog. Psychiater. En een apotheker die mijn naam niet eens meer hoeft op te zoeken. Die ziet me binnenkomen en begint alvast te scannen.

Het zijn goede mensen. Echt goede mensen.

Mijn oogarts prikt me regelmatig in mijn oog. Vrijwillig. Met een naald. En ik bedank haar er nog voor ook. Zo ver ben ik inmiddels. Maar ze doet het omdat het werkt. Omdat ze wil dat ik blijf zien. Letterlijk.

Mijn psychiater vraagt hoe het gaat. En meent het ook nog. Luistert. Knikt. Stelt vragen waar je drie dagen later nog over nadenkt. Onder de douche. Het soort vragen dat je niet verwacht als je binnenkomt.

Want “ja gaat wel” is nooit het hele verhaal.

En dan heb je de internist. Die kent mijn bloed beter dan ik mijn eigen pincode. Kijkt naar de getallen. Zucht soms zachtjes. En legt dan uit waarom dat ene getal niet mag wat het net deed, en zoekt samen met mij naar een oplossing. En dat is fijn. Want ik heb geen idee van bloed. Maar zij wel.

Ze houden me op de been. Al die mensen. Mentaal en fysiek.

Tussen de afspraken door. Tussen de uitslagen en de recepten en de “we zien elkaar over drie maanden.” denk ik: waarvoor eigenlijk? Zoals je je afvraagt waarom je nog steeds betaalt voor een streamingdienst die je alleen gebruikt voor herhalingen. Een soort existentiële administratie.

Ziek zijn is werk

Ziek zijn is een baan waar je niet voor hebt gesolliciteerd. Zonder vakantiedagen. En de personeelsafdeling is onbereikbaar.

De buitenwereld ziet dat niet altijd. Die ziet versie één. De grappenmaker. De man met het mandje.

Want versie één bestaat niet ondanks versie twee. Die bestaat dankzij versie twee. Elke grap die ik maak is er eentje die ik uit de la heb getrokken. Elke lach is een klein verzet.

Niet tegen de mensen om me heen. Maar tegen het idee dat ik alleen maar mijn diagnoses ben.

Mijn team snapt dat. Daarom doen ze wat ze doen. Niet alleen om mijn ogen te redden. Of mijn bloedsuiker te temmen. Of mijn hoofd een beetje recht te houden. Maar omdat ze geloven dat versie één het waard is. Op enkele dagen geloof ik dat ook. Ookal zijn sommige dagen wat harder dan andere.

Maar ik sta op. Open die la. Pak die pillen. En ga naar de supermarkt.

Met een mandje. En met een rugzak, zowel letterlijk als figuurlijk. En misschien met een glimlach.

Wees lief voor jezelf

Ziek zijn is een baan. En het is een zware baan. Wees lief voor jezelf als je ziek bent. Wees lief voor jezelf als je een team nodig hebt om te kunnen functioneren. Wees lief voor jezelf als je soms niet de versie bent die je wilt zijn. Wees lief voor jezelf als je soms alleen maar de man met het mandje bent. Want dat is ook oké. Dat is ook waardevol. Dat is ook menselijk.

Van een glimlach is nog nooit iemand beter geworden. Maar een glimlach kan wel een beetje licht brengen in de duisternis. En dat is soms al genoeg.